Lucky
Zondagochtend vroeg, half 7…
Nog nooit is de paniek mij zo toegeslagen…
Een onwerkelijke situatie, angst en adrenaline schieten door mijn lijf…
Het is zondag 19 mei. Om 9 uur moet Eva wedstrijd rijden op Kyara in Middenbeemster. Dat betekent dat ruim daarvoor de paarden gevoerd moeten zijn, dus ik sta vroeg naast mijn bed. Zoals altijd loop ik het huis uit, trek ik mijn paardenschoenen aan en verwacht ik dat ik over de brug de oortjes en het gezicht van Luck zie, maar nee…
Al jaren staat ze vroeg in de ochtend, buiten in de paddock, te wachten op degene die haar en onze andere paarden komt voeren. Maar deze ochtend, geen oortjes, geen paardenhoofd en geen Luck die heen en weer loopt in haar paddock, geen ongeduld wachtend op haar ochtendvoer…
Ik speur het land over, om te zien of ze daar ergens is (zou vreemd zijn, want haar paddock heeft een goed slot). Dus mijn eerste gevoel zegt… het kan dat ze dan dood in haar stal ligt. 32 jaar, stokoud voor een KWPN’er (ras). Het is realistisch om dat soort gedachten en gevoelens te hebben.
Als ik de brug over ben en richting de paarden loop, voel ik ongemak door mijn lijf, maar ben mij verder nergens bewust van. Totdat ik in mijn rechterooghoek, in de sloot naast onze speeltuin beweging zie. Het is Luck, ze ligt in de tussensloot, wachtend op hulp. Ik sprint naar haar toe en zonder ook maar ergens over na. te denken, spring ik in de sloot, trek ik mijzelf naar haar toe (in de drek) en hou haar hoofd meteen omhoog.
Ondertussen probeer ik Jeroen te bellen (gelukkig heb ik altijd mijn telefoon mee naar de paarden) en schreeuw ik door de telefoon, volledig in paniek, dat hij direct moet komen en de brandweer en dierenarts moet bellen. Gelukkig komt hij al redelijk snel aan, maar ondertussen ben ik maar om hulp aan het roepen.
Het is vreselijk wat er door mij heen gaat…
Ze mag dood, ze heeft al dik de leeftijd, maar NIET op deze manier. Dit mag niet, dit heeft ze niet verdiend, ze moet uit dat koude water!
Ze ligt rustig, maar ademt zwaar. Ze luistert naar mijn stem, naar mijn woorden, maar ondertussen giert de paniek door mij heen, ben ik zwaar emotioneel en gil ik voor mijn gevoel heel Westfriesland bij elkaar… Ik heb maar één doel en dat is dat ze zo snel mogelijk uit dat water moet!
De brandweer arriveert ongeveer 15 minuten nadat Jeroen met ze gebeld heeft. Ook bekende jongens uit de omgeving. Ze zijn meteen doortastend, halen mij uit het water, bieden een deken aan, maar geen haar op mijn hoofd die weg wil bij Luck.
Het is een opgave om haar uit het water te krijgen. Ze ligt overdwars, ze komen niet onder haar buik door en het is een behoorlijke dreksloot, dus het is zwaar om er in te bewegen. En natuurlijk zijn zij voorzichtig omtrent haar benen en eventuele bewegingen.
We zijn al een jaar aan het verbouwen op ons land en hebben vorig jaar een kraantje aangeschaft. Deze komt nu goed van pas, want de attributen van de brandweer kunnen ze nooit over onze brug krijgen. Heel voorzichtig proberen ze haar een beetje te bewegen en daarbij draait Luck zelf naar een betere houding. In de tussentijd zijn er 2 andere brandweerteams gearriveerd. Ook de dierenarts is er, en geeft de mannen die in het water zijn aanwijzingen hoe de brandweerslangen om de benen / borst / billen van Luck te krijgen, waarna ze haar heel voorzichtig, heel waardig en met heel veel mankracht uit het water trekken!
Opluchting dat ze er uit is, heel veel dekens en hooi om haar warm te drogen, warm te wrijven. De dierenarts meet haar temperatuur, 32 graden… zwaar onderkoeld… het is er op of eronder zegt hij, op haar leeftijd, deze temperatuur… Ik praat tegen haar, zeg dat ze moet vechten, dat ze niet op deze manier dood mag gaan… ze luistert, kijkt mij aan, ik zie haar ogen glazig worden… ondertussen zijn we met man en macht haar aan het droogwrijven, opwarmen.
En na 10 minuten gebeurt er een wonder! Ze gaat ineens staan, begint te lopen en we begeleiden haar naar de bak. De dierenarts en wij allemaal weten niet wat ons overkomt!
Oerkracht, levenskracht, levenswil!
Luck staat, begint zichzelf warm te lopen, we laten haar gaan, lopen met haar mee.
De dierenarts geeft haar medicatie, antibiotica.
Hij is perplex, wij allemaal.
Als hij klaar is, geeft hij aan, “deze wordt wel 100”.
Na vele rondjes door de bak lopen, met warme dekens en veel liefde en aandacht, begint ze steeds meer op normale temperatuur te komen.
Zo’n 2 uur later is ze 37 graden, wow!
We zetten haar in haar eigen paddock en stal. Met veel dekens op haar, maar ze mag rusten. Ze mag bijkomen van dit avontuur, aansterken, energie op doen!
Ik blijf bij haar, wij blijven bij haar.
Na een tijdje gaan we even zelf aansterken. Mijn zus en zwager zijn gekomen. Per ongeluk, in dat water, had ik mijn zus gebeld en kon ik, doordat mijn telefoon nat was, niet meer ophangen. Ondertussen riep ik zwaar in paniek de naam van Jeroen en mijn zus dacht alleen maar, zo heb ik Kirsten nog nooit gehoord, Jeroen is dood, we moeten NU naar Onderdijk. Mijn ouders waren bij ons en steunden ons ook en vingen onze kinderen op. Heel fijn al die liefde en steun naast en bij ons!
Luck kwam de dag heel goed door en ook de avond en nacht ben ik met regelmaat bij haar geweest. Een wonder geschiedde, ze leeft, en hoe!
Een week later werd ze 33 jaar. Ze heeft niets overgehouden aan dit avontuur. Na een paar dagen was ze weer de “oude”, die oeroude merrie, met levenskracht en levensplezier.
We zijn een paar weken later en ze rent nu geregeld nog door de bak of over het land! Geniet van het zonnetje als die schijnt, speelt met de andere paarden en geniet van onze aandacht en liefde. En wij van haar! We kunnen niet zonder haar en genieten van elk moment dat ze bij ons is. Wachtend, met haar oortjes naar voren, op een aai, voer en liefdevolle aandacht!
Als ze er weer aan toe is, als we voelen dat ze het weer aan kan, dan mag ze ook weer in de bak met onze coachees en vele mensen helpen in hun proces.
Luck is 33 jaar en al 30 jaar staat zij aan mijn zijde. Zij is de bewaker van mijn geschiedenis. Zij heeft mij zien groeien, veranderen en volwassen worden. Samen hebben wij seizoenen zien komen en gaan, letterlijk en figuurlijk. In een wereld waarin alles voortdurend verandert, is Luck al drie decennia lang mijn veilige haven, mijn constante factor en de stille getuige van mijn diepste vreugde en verdriet.
Na dertig jaar is communicatie gereduceerd tot de puurste vorm. Een subtiele verschuiving van haar gewicht, de stand van haar oren, of de manier waarop zij zachtjes in mijn nek blanst als ik naast haar sta.
Haar vacht is wat grijzer rond haar ogen, haar gangen zijn wat milder en haar botten dragen de wijsheid van de jaren. Maar juist in die kwetsbaarheid ligt een adembenemende schoonheid. Elke grijze haar vertelt een verhaal van een rit in de vroege ochtendzon, een gedeelde appel, of een moment van troost in de stal. Ik zorg nu voor haar met een diep respect voor haar ouderdom, zoals zij dertig jaar lang voor mijn ziel heeft gezorgd.
Luck is mijn anker. Als de wereld om mij heen raast, hoef ik alleen maar mijn hand op haar warme hals te leggen en de geur van haar vacht in te ademen om weer thuis te komen bij mijzelf. Luck spiegelt je ziel als geen ander. Al 30 jaar lang is zij de puurste liefde die ik ken: onvoorwaardelijk, oordeelloos en grenzeloos.
Een paard van 33 dat al 30 jaar van mij is, is een levend meesterwerk van trouw. Het is de tastbare herinnering dat ware vriendschap de tijd kan trotseren, en dat sommige zielsverwanten vier benen en een prachtig, warm paardenhart hebben. Ik koester elke ademhaling samen; wij hebben samen geschiedenis geschreven.
~ Kirsten Slegh